Artık susmayacaktım,
O kara kaplı defterin açılması için…
Hep mi bize yokuş düşerdi?
Bilemedim; hayat mı pahalı, yoksa insanlık mı?
Dost diye peşine düştüklerimiz,
Hepsi satıldı bir bir…
Dalkavukça yüzler bakıyor perde arkasından;
Kime diyorum, bilinmiyordu ama
Hepsi üzerine alınmış, giymiş kaftanlarını.
Zemheri soğukta hep mi biz kalacaktık?
Başköşelerde safsata satanlar oturmuş,
Biz donmuş ayaklarla ayakta kalmışız.
Unutmuşlar yalancı bir dünyada yaşadıklarını;
O dalkavuklar doldursun menfaat keselerini!
Bize ebed gerek,
Bize Hak gerek,
Bize Allah gerek…
Hoş, onlar da kendince bir yol tutturmuştu,
Ama yine biz ezildik.
Açılmalıydı artık o kara kaplı defterler;
Kiminin yüzü ak, kiminin kara olduğu çıksın ortaya.
Sütün içine düşmüş beyaz kıl misali;
Seçilmez ama mideniz bulanır…
Yine de biz insan olmayı seçmekten vazgeçmeyelim.
Elbet o mizan kurulacak,
Elbet o büyük kitap açılacak!
Sorarlar orada: “Bayım, siz kimsiniz?” diye;
Ne şöhret kurtarır o gün,
Ne de dünyalık makamlarınız…
Hadi buyurun beyler, mizana çekin kendinizi!
Kaçınız kurtardı ahireti?
Yoksa burada da mı sınıfta kaldık?
Korkun ve titreyin, açın kendi defterlerinizi:
Dostlarınızı nasıl sattınız,
Kimler kimlere borç taktı,
Kimler dünyalık heveslerinde boğuldu?
Bizler o dik yokuşları elbet ineriz de,
Sizlerin uçurumlardan nasıl düştüğünü nasıl görürüz?
Aldırmadık bu düzeni bozuk, zembereği boşanmış menfaatçilere…
Ne bilelim dostlar, biz de aldatıldık;
Elbet o büyük mizanda hesaplaşırız…