Yorgundu yaşanmış hayatlar,
Çok geç fark ettim gençliğimin gittiğini
Etmedim kimseye isyan
Ama bilemedim;
Yolun bu kadar kısa olduğunu
Doğan ölür, yaşayan ihtiyarlarmış;
Hayatı bana fark ettiren,
o yorgun beyaz saçlarımmış
Beyhude geçen gençlik yılları…
Yeni farkına vardım,
Dünya yalanmış
İşte geldik,
Oyalandık ve gidiyoruz
Bu muydu yaşamak?
Geç tanıdım kaderin cilvesini
Belki de o gülümseme,
Bana giderken gelecekti;
Fakat neye yarardı artık?
Bir tabut tahtasına çarpan kafatası misali…
Vah ki gençliğim, neye yaradı bunca yorgunluğun?
Aklım başıma kırk yaşında geldi,
O vakit anladım;
Gidiyorum mahşerime doğru
Tüm yorgunluklarım kaldı yalancı dünyada
Belki de bir veda bile edemeyecektik sevdiklerimize
Vah ki gençliğim, vah ki yalan dünyaya aldanışım…