İslamiyette zalimlere ve kâfirlere karşı yapılan savaşa cihad-ı asgar (küçük cihad) denilmesi, bu cihadın önemsiz ya da hafife alınacak bir eylem olduğundan değildir. Aksine bu ifade, dış dünyada yapılan savaşın insanın kendi iç âleminde nefsiyle yaptığı savaşa (cihad-ı ekber) nisbetle sınırlı olmasından dolayıdır. Çünkü dış âlemdeki cihadda başarılı olmak tamamen iç âlemdeki cihadda başarılı olmaya bağlıdır. Eğer bir ordunun neferleri korku, dünya sevgisi, menfaat düşkünlüğü ve şöhret arzusu gibi nefsânî hastalıkların esiri olmuşsa, o ordunun cephede kalıcı bir zafer kazanması zordur. Örneğin ABD’nin Irak’ı işgali esnasındaki savaş 20 gün sürdü. Irak ordusunun 24 tümeninden 14’ü hiç savaşmadı. Çünkü ABD, Iraklı komutanları satın almıştı.[1] Halbuki Gazze’de davalarına kendilerini adamış bir avuç mücahid, İsrail ve ABD’ye karşı savaştılar ve savaşı kazandılar. Mücahidlerin teknolojik imkânları son derece sınırlı, İsrail’in ise modern teknoloji ile teçhiz edilmiş olması sonucu değiştirmedi. Dolayısıyla kâfirlere karşı yapılacak savaş, kazanılacak zafer, ancak nefisleriyle mücadele eden, ruh disiplinini sağlamış kimselerle mümkündür.
Bu söylediklerimizi destekleyen bir hadis şöyledir: Peygamberimiz sahâbîlere “Tıpkı yemek yiyenlerin bir kâse yemeği paylaşmak için birbirlerine seslenmeleri gibi, diğer milletler de, sizin aleyhinizde birleşip (adeta sizi yemek ister gibi) birbirlerine seslenecekler.” dedi. Birisi: “O gün sayımız az mı olacak?” dedi. Peygamberimiz: “Aksine, o gün sayınız çok olacak, fakat bir selin sürüklediği çer, çöp gibi olacaksınız. Ve Allah, düşmanlarınızın kalplerinden size olan korkuyu kaldıracak ve sizin kalplerinize de bir zayıflık koyacaktır.” dedi. Birisi: “Ey Allah’ın Resulü, o zayıflık nedir?” dedi. O da şöyle buyurdu: “Dünya sevgisi ve ölümden hoşlanmamaktır.”[2]
Bu hadis peygamberimizin mucizelerindendir. Çünkü haber verdiği olay bizzat vuku bulmuştur. Tarihte haçlıların Kudüs’ü işgal ettikleri dönemde ve günümüzde aynı haller yaşanmaktadır.
***
Günümüz Müslüman coğrafyasında sıkça rastlanan en büyük paradokslardan biri, “Sabah namazına kalkamayan biri, İslâm düşmanlarıyla, kâfirlerle, bilhassa Siyonistlerle ve masonlarla nasıl cihad edebilir?” sorusudur. Sabah namazına kalk(a)mayan fakat küresel şer odaklarına karşı büyük idealler besleyen şahsın durumu, şu üç noktada çelişki barındırır:
- Disiplin ve Sadakat Testi: Sabah namazı, Müslüman için günün ilk imtihanı ve nefse en ağır gelen ibadettir. Yatağın sıcaklığına ve uykunun tatlılığına karşı koyup ayağa kalkamayan bir insan, aslında kendi üzerindeki incecik yorganı bile kaldıracak iradeden yoksundur. Kendi yorganını kaldırmaya gücü yetmeyen bir şahsın, dünyayı parmağında oynatan küresel şer odaklarını ve masonik yapıları yerinden oynatacağını düşünmesi salt bir hayalperestliktir.
- Manevi Güç Olmadan Zaferin İmkansızlığı: Siyonizm ve benzeri yapılar, dünyayı sadece maddi ve ekonomik güçle değil; arkasındaki üstün bir organizasyon yeteneği, katı bir disiplin ve adanmışlıkla sömürmektedir. Onlara karşı verilecek mücadele; bilgi, yüksek teknoloji, ekonomik bağımsızlık ve her şeyden önce sarsılmaz bir manevi disiplin gerektirir. Allah’ın en büyük emri olan namazda bile bu disiplini sağlayamamış insanlar, organize olmuş şer odakları karşısında ancak saman alevi gibi parlayan “reaksiyonel bir öfke” üretebilir; dönüştürücü ve caydırıcı bir “aksiyonel güç” haline gelemez.
- İlahi Yardımın (Nusret) Şartı: İslam inancına göre zafer, sadece teknoloji ve askeri üstünlükle değil, Allah’ın yardımıyla tecelli eder. Peygamberimiz Mekke’yi Allah’ın yardımıyla fethetmiştir. Kur’ân’da “Allah’ın yardımı ve fetih geldiğinde, insanların Allah’ın dinine fevc fevc girdiğini görürsün”[3] âyeti bunu ifade etmektedir. İlahi yardım ise ancak O’nun emirlerine ve yasaklarına riayet eden kullara gelir. Nefsine mağlup olarak sabah namazını kılmadan güne başlayan bir şahıs veya ümmet, ilahi yardımı daha günün ilk saatinde kaybetmiş demektir.
Netice olarak bütün bu hakikatler bize şu acı gerçeği göstermektedir: Dünyayı düzeltme iddiasında olanlar, işe önce kendilerini düzeltmekle başlamak zorundadır. Küresel adaletsizliklere, siyonizmin zulmüne ve dünyayı kuşatan şer odaklarına karşı haklı bir öfke duymak ve onlarla mücadele etmeyi arzulamak şüphesiz imanî ve onurlu bir duruştur. Ancak unutulmamalıdır ki bu büyük mücadelenin ilk ve en çetin cephesi, yatak odamız, ilk düşmanı ise tembelliğimizdir.
Sabah ezanı okunduğunda nefsinin zincirlerini kırıp, uykusunu bölerek seccadeye yürüyebilen insan, cihad-ı ekberi kazanma yoluna girmiş demektir. İşte o zaman bu nitelikli insanın attığı her adım, gerçekleştirdiği her bilinçli boykot, ürettiği her ileri teknoloji, dış dünyadaki düşmana karşı sarsıcı bir “cihad” vasfı kazanır. Kendi nefsinin ve arzularının kölesi olanların, dünyayı özgürleştirmesi mümkün değildir.
Son olarak şunu da ekleyelim: Eğer bir Müslüman “Biz Yahudileri ne zaman yeneceğiz?” diye sorarsa, bu soruya “Ne zaman sabah namazındaki cemaat, cuma namazındaki cemaat kadar kalabalık olursa, o zaman” diyerek cevap vermeliyiz.
[1] Nejat Eslen, Küresel Hamleler, (Ankara: Tek Ağaç Yayınları, 2005) 258.
[2] Ebû Dâvûd, Melâhim, 5 (No: 4297).
[3] Nasr, 110/1, 2.
