Aydınlığa Uzanan El

Sensizliğin sokaklarında yürüyorum,
Yapayalnız ve bir o kadar çaresiz
Karanlık her yer, çok karanlık
Korkuyorum, hızlı adımlarla sana doğru koşuyorum

Nefes nefeseyim
Kalp atışlarım sokağın sessizliğini yırtarcasına,
Göğsümü parçalarcasına çarpıyor
Geldim nihayet yorgun kalbimle sana,
Beni bekleyen bir sokak lambası ve sen…

Biraz soluk, biraz sönük renklerde,
Diğerlerinden farklı bir sokak beliriyor önümde
İlerledikçe korkularımı, yalnızlığımı
Her adımda biraz daha arkamda bırakıyorum

Karanlıkların içinden nurlu bir el uzanıyor,
Belli ki bizi aydınlığa çıkaracak

Gökyüzünün mavisinde,
Güneşin tatlı sarısında,
Yeşilin en derin sessizliğinde
O eli bir ömür boyu bırakmayacak olmanın inancıyla
Yürüyorum sana doğru…